چه غمگین از این رفتن و از این روزهای سرد تنهایی.

شاید باور نکنی از من فقط همین کلمات که با شوق به سوی تو پر میکشند

باقی می ماند و خودکاری که هیچ گاه اخرین حرفهایم را به تو نمی تواند گفت.

شاید یک روز وقتی میخواهی احوال مرا بپرسی عکسم را در صفحه سفرکرده ها ببینی.

شاید کودکی گستاخ و بازیگوش با شیطنت سفر بی بازگشتم را از دیوار سیمانی

کوچه اتان بکند و پاره کند.

میدانم خسته ای ولی دوست دارم اجازه دهی کلماتم دمی روبرویت بنشینند و

نگاهت کنند تا به حقیقت این جمله در ایی که میگوید:

مرا از یاد خواهی برد نمیدانم؟

             ولی میدانم از یادم نخواهی رفت......

راستش حال و حوصله هیچ چیز رو ندارام

به دیدار من هدیه اوردی ای دوست

دور از رخ نازنین تو

         امروز پژمرد!

همه لطف و زیبایی اش را

که حسرت به روی تو می خوردو

هوش از سر ما به تاراج میبرد

گرمای شب برد!

صفای تو اما گلی پایدار است

بهشتی همیشه بهار است.

گل مهر تو

                   در دل و جان

گل بی خزان

گل تا که من زنده ام

            ماندگار است.

میدونم که همه یکی را دوست دارند از شما خواهش میکنم که هرکس وارد این وبلاگ میشه اسم عشقش را به صورت نظر خصوصی برای من بنویسد البته اگه مایل هستید

غم اوارگی و در بدری

غم تنهایی و خونین جگری

قاصدک وای به من همه از خویش مرا میرانند.

همه دیوانه و دیوانه ترم می خوانند.

مادر من غم هاست

مهدو گهواره من ماتم ها است.

قاصدک دریابم!روح من عصیان زده و طوفانیست.

اسمان نگهم بارانیست

قاصدک غم دارم

غم به اندازه سنگینی عالم دارم.

قاصدک زشتم من زشت چونچهره سنگ خارا

زشت مانند زال دنیا.

قاصدک حال گریزش دارم

میگریزم به جهانی که در ان پستی نیست

پستی و مستی و بد مستی نیست.

میگریزم به جهانی که مرا ناپیداست

شاید ان نیز فقط یک رویاست

من به بودنش نیازمند شدم.

وقتی که دیگر رفت

من در انتظا امدنش نشستم.

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم.

وقتی که او تمام کرد

من شروع کردم.

وقتی او تمام شد

من اغاز شدم.

و چه سخت است تنها متولد شدن

  مثل تنها زندگی کردن

           مثل تنها مردن!!