چه غمگین از این رفتن و از این روزهای سرد تنهایی.

شاید باور نکنی از من فقط همین کلمات که با شوق به سوی تو پر میکشند

باقی می ماند و خودکاری که هیچ گاه اخرین حرفهایم را به تو نمی تواند گفت.

شاید یک روز وقتی میخواهی احوال مرا بپرسی عکسم را در صفحه سفرکرده ها ببینی.

شاید کودکی گستاخ و بازیگوش با شیطنت سفر بی بازگشتم را از دیوار سیمانی

کوچه اتان بکند و پاره کند.

میدانم خسته ای ولی دوست دارم اجازه دهی کلماتم دمی روبرویت بنشینند و

نگاهت کنند تا به حقیقت این جمله در ایی که میگوید:

مرا از یاد خواهی برد نمیدانم؟

             ولی میدانم از یادم نخواهی رفت......